Anna Seniuk w Łódzkiej Alei Gwiazd

24 kwietnia o godzinie 16.00 w Łódzkiej Alei Gwiazd przy ul. Piotrkowskiej 61 odsłonięta zostanie gwiazda Anny Seniuk, jednej z najwybitniejszych aktorek teatralnych i filmowych. Największą popularność przyniosła jej rola Magdy Karwowskiej w serialu „40-latek”, a do najważniejszych kreacji należą: Antonina w „Bilecie powrotnym”, Julcia w „Pannach z Wilka” oraz Handzia w „Konopielce”. Stworzyła legendarne role zarówno na dużym i małym ekranie, jak i na scenach w Krakowie i Warszawie oraz w teatrach telewizji i radia.
 

Po uroczystości zapraszamy na:

17:30 – spotkanie z Anną Seniuk, prowadzone przez Łukasza Maciejewskiego, w kinie Narodowego Centrum Kultury Filmowej.

18:30 – projekcja filmu „Panny z Wilka” w reżyserii Andrzeja Wajdy.

Zadanie jest współfinansowanie ze środków Miasta Łodzi w ramach projektu Łódź Miasto Filmu UNESCO.
 

Anna Seniuk urodziła się 17 listopada 1942 roku w Stanisławowie (obecnie ukraiński Iwano-Frankiwsk). Po wojnie Seniukowie musieli opuścić rodzinne miasto przyszłej aktorki. Ania większość dzieciństwa spędziła w małopolskich Zatorze, Jawiszowicach i Krzeszowicach, gdzie zaczęła chodzić do szkoły. Następny był już Kraków. Tam w 1964 roku ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną im. Ludwika Solskiego. Debiutowała w tym samym roku rolą Irmy w „Wariatce z Chaillot” Jeana Giraudoux w reżyserii Zygmunta Hübnera w Starym Teatrze. Szybko przyszły kolejne znakomite kreacje, w tym Dziewicy w „Nie-Boskiej komedii” Zygmunta Krasińskiego w słynnej inscenizacji Konrada Swinarskiego.

Od 1969 roku Anna Seniuk związana jest z warszawskimi scenami. Grała w teatrach Ateneum, Powszechnym i Polskim. Od 2023 roku jest w zespole Teatru Narodowego. Zachwycała i była nagradzana za tak niezwykłe kreacje, jak: Nadieżdy Monachowej w „Barbarzyńcach” Maksyma Gorkiego w reżyserii Aleksandra Bardiniego, Karoliny David w „Nocy trybad” Pera Olova Enquista w reżyserii Gunthera Ernsta, Podstoliny w „Zemście” Aleksandra Fredry w reżyserii Zygmunta Hübnera, Rachel/Zefiry w „Żywocie Józefa” Mikołaja Reja w reżyserii Kazimierza Dejmka, Selmy Lagerlöf w „Twórcach obrazów” Enquista w reżyserii Artura Urbańskiego oraz Ciotuni w „Ułanach” Jarosława Marka Rymkiewicza w realizacji Piotra Cieplaka. Równie bogaty i ceniony jest dorobek aktorki w Teatrze Telewizji i Teatrze Polskiego Radia. Wystarczy wspomnieć rolę tytułową w „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w reżyserii Tomasza Zygadły, Alicję Lemańską w „Branczu” Juliusza Machulskiego, Matrionę Wasiljewnę Czelcową w „Miłości na Krymie” Sławomira Mrożka w reżyserii Jerzego Jarockiego oraz Lewiwę w „Udręce życia” Hanocha Levina w reżyserii Jana Englerta.

Od początku kariery aktorskiej Anna Seniuk grała w filmie. W 1963 roku, czyli jeszcze przed ukończeniem szkoły teatralnej i debiutem na deskach Starego Teatru, pojawiła się w „Zacnych grzechach”, komedii kostiumowej Mieczysława Waśkowskiego i w „Weekendach”, dramacie psychologicznym Jana Rutkiewicza. W kolejnych latach zagrała w „Lalce” Wojciecha Jerzego Hasa, „Czarnych chmurach” Andrzeja Konica – pierwszym polskim serialu spod znaku „płaszcza i szpady” oraz w „Potopie” Jerzego Hoffmana.

W połowie lat 70. rozpoczęła się przygoda aktorki z rolą Magdy Karwowskiej. Serial telewizyjny „40-latek” (1974–1977) Jerzego Gruzy, kinowa fabuła „Motylem jestem, czyli romans 40-latka” (1976) oraz serialowa kontynuacja „40-latek. 20 lat później” (1993) przyniosły Annie Seniuk największą popularność.

– Najpierw zżymałam się na tego „40-latka”, kiedy po latach był wielokrotnie powtarzany w telewizji – mówiła aktorka w jednym z wywiadów. – Ale myślę – dodawała zaraz – że dobrze, że taki film powstał. W tej chwili, jak go oglądam, odnoszę wrażenie, że to już się zrobił film dokumentalny. Dokument epoki, o której zapomnieliśmy, bo była nieprzyjemna.

Mimo sympatii i uznania milionów widzów oraz licznych nagród (m.in. Złoty Ekran za kreację aktorską w serialu „40-latek” i Nagroda Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji dla zespołu serialu), Anna Seniuk nie chciała zostać zaszufladkowana i pozostać jedynie Madzią Karwowską, żoną najpopularniejszego inżyniera PRL-u. Szybko przyszły role, które sama aktorka uznaje za najważniejsze w swojej karierze filmowej: Antoniny w „Bilecie powrotnym” (1978) Ewy i Czesława Petelskich, Julci w „Pannach z Wilka” (1979) Andrzeja Wajdy oraz Handzi w „Konopielce” (1981) Witolda Leszczyńskiego.

W swoim dorobku Anna Seniuk ma ponad 60 ról w filmach kinowych i serialach telewizyjnych. Jej talent i dorobek artystyczny doceniono, wspomnianymi już nagrodami, ale także m.in.: Złotym Ekranem, Złotą Syrenką, Wielkim Splendorem, Złotym Wawrzynem Grzymały, Tele Maską, Grand Prix oraz nagrodą publiczności na 15. Międzynarodowym Festiwalu Szkół Teatralnych w Bratysławie, tytułem Mistrza Mowy Polskiej oraz odznaczeniami państwowymi: Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Komandorskim OOP i Złotym Medalem „Gloria Artis”.