Sztuczne obrazy mogą powstawać automatycznie, ale odpowiedzialność za ich znaczenie, wiarygodność i społeczne konsekwencje pozostaje wyłącznie ludzka. W epoce generatywnej sztucznej inteligencji największym problemem nie jest już to, co jest prawdą, lecz komu i czemu jeszcze ufamy. Kryzys obrazów okazuje się bowiem przede wszystkim kryzysem zaufania – do mediów, instytucji, technologii i mechanizmów poświadczania rzeczywistości.

Żyjemy w świecie, w którym produkowanie i rozpowszechnianie obrazów nigdy nie było łatwiejsze. Generatywna sztuczna inteligencja, media społecznościowe i algorytmiczne systemy dystrybucji treści sprawiają, że niemal każdy komunikat wizualny może zostać wygenerowany, zmodyfikowany lub pozbawiony swojego kontekstu. Jednocześnie coraz większego znaczenia nabiera pytanie nie o to, czy obraz jest prawdziwy, lecz kto odpowiada za jego wiarygodność.