Agnieszka (Krystyna Janda), studentka szkoły filmowej, realizuje film dyplomowy o Mateuszu Birkucie (Jerzy Radziwiłowicz), przodowniku pracy z lat 50. Prowadzone przez nią śledztwo, oparte na rozmowach ze świadkami i materiałach archiwalnych, odsłania mechanizmy propagandy, demaskuje sposób budowania mitów i obalania bohaterów okresu socjalizmu. Kiedy projekt zaczyna ujawniać niewygodne fakty, napotyka opór instytucji, które próbują go wstrzymać i odebrać ekipie temat. Film łączy wątek śledztwa historycznego z historią dojrzewania Agnieszki, pokazując jej stopniowe odkrywanie prawdy oraz odpowiedzialności za obraz przeszłości – odpowiedzialności, która wyznacza etyczny horyzont twórczości Andrzeja Wajdy, czyniąc z niej podstawowy kompas jego kina. To jeden z najważniejszych tytułów kina moralnego niepokoju, zapowiadający dalszą refleksję nad najnowszą historią Polski i rolą kina w jej opowiadaniu.
Spotkanie z Jerzym Radziwiłowiczem odbędzie się przed seansem w kinie NCKF.
reżyseria: Andrzej Wajda
produkcja: Polska
rok premiery: 1977
czas trwania: 153 minut
Człowiek z marmuru (1977, reż. Andrzej Wajda)
Pasja (1982, reż. Jean-Luc Godard)
1956, poniedziałek, 2 kwietnia
(…) Projekt filmu nadającego się do koprodukcji: Prostaczek w Paryżu. Film dzieli się na dwie części, jest zrealizowany przez dwóch reżyserów, akcja każdej części odbywa się w kraju przeciwnym do narodowości reżysera i głównego aktora. A więc film polsko-francuski: reżyser francuski z głównym bohaterem zrealizują swoją część w Polsce – przygody, spostrzeżenia Francuza w Polsce; my realizujemy część drugą. To pozwoliłoby pokazać, jak naprawdę wygląda życie w krajach Wschodu i Zachodu. Zawsze trafniej patrzy nowy człowiek na to, co go otacza po raz pierwszy, niż ten, który jest wrośnięty (dlatego Ermler w Szczątkach Imperium „wskrzesił” człowieka, który nie wie, co to jest Władza Radziecka).
1976, środa, 28 lipca
(…) Nie wiem, jak skończyć ten film, to znaczy wiem, tylko brak mi obrazka, pomysłu – czegoś dla kina. Musi się kończyć na tak! Nudne są te nasze żałosne smutki, zaduma i bezradność.
1976, sobota, 30 października
9:00 rano telefon – Ścibor. Poufna wiadomość: Człowiek z marmuru ma szansę wejścia w przypadku wycięcia dwóch scen: UB i sądu, oraz tego, co mówi Jodła na dachu w scenie Nowa Huta. Ładnie… wtedy już będzie jasne, że jedynym krzywdzicielem każdego Birkuta jest reżyser filmowy.
1986, czwartek, 27 lutego
Le Récamier – spotkanie z J.-L. Godardem. Proponuje mi rolę w swoim filmie planowanym na przyszły rok. Funkcjonariusza nadzorcy filmu z ramienia okupanta. Wszystko dzieje się na festiwalu filmowym w Deauville. Wychodzą i to jest nowa sytuacja, bo już przyszli. – Ale dlaczego wychodzą? – No, bo tu trzeba pracować… Nie wie, nie ma żadnej odpowiedzi – i to jest najinteligentniejszy reżyser Zachodu, głowa! Nie rozumie, o co nam chodzi, to jest film. A kiedy Krysia mówi, że mamy trudności paszportowe i gdyby się rozniosło, że gram w filmie o takim temacie, miałbym same kłopoty, odpowiada: - Ja muszę natychmiast ogłosić w prasie, że AW gra w tym filmie. Tak się skończyło nasze spotkanie – tego, co wie, ale nie może zrobić filmu, z tym, który bredzi i nie ma pojęcia o temacie wybranym do roboty, ale może taki film zrobić.
źródło: Andrzej Wajda, Notesy 1946-2016. Wybór, red. T. Lubelski, A. Morstin, Wyd. Universitas, Kraków 2024."
+48 42 600 61 00 wew. 1