I'm Not Sure
Pobyt w szpitalu potrafi być absurdalnym doświadczeniem, o czym przekonała się nieprzygotowana na to reżyserka. Po godzinach przemierzania długich korytarzy z różnymi rurkami wystającymi z ciała, na pytanie „jak się czujesz?” mogła tylko wzruszyć ramionami i odpowiedzieć „sama nie wiem”. To pełna zabawnych momentów animacja dokumentalna o próbie odnalezienia się w szpitalnych procedurach i hierarchii.
Hassan
Kilkunastoletni Hassan marzy tylko o tym, żeby znowu zobaczyć się ze swoją rodziną. Wie, że w każdej chwili zarówno on, jak i jego rodzice czy rodzeństwo, mogą zginąć, więc chciałby się do nich po prostu przytulić. Niestety to luksus, na który palestyńskie rodziny nie mogą sobie pozwolić. Trwające w Strefie Gazy ludobójstwo i zablokowane drogi sprawiają, że są skazani na przymusową rozłąkę. Hassan nie traci jednak nadziei. Z młodzieńczym zapałem codziennie staje przy blokadzie i czeka, aż będzie mógł ruszyć w śmiertelnie niebezpieczną drogę do domu. Czy jeszcze kiedyś zobaczy najbliższych? Film stworzony przez palestyńskiego twórcę w epicentrum zagłady pokazuje, że gdy świat wokół płonie, najważniejsza dla ludzi staje się bliskość.Przełamuje oblężenie Gazy, by uratować swoją rodzinę przed głodem. Musi zmierzyć się z groźbą aresztowania, okrucieństwem wojny i przymusową rozłąką, nie przestając marzyć o powrocie do domu i odbudowie zrujnowanego życia.
How to catch a butterfly
W 2021 roku 21-letni Robert Aaron Long zabił osiem kobiet pochodzenia azjatyckiego w salonach masażu w Atlancie w stanie Georgia, twierdząc, że w ten sposób próbował stłumić swoje niekontrolowane pożądanie seksualne. Niderlandzko-japońska reżyserka Kiriko Mechanicus pisze listy do młodego mordercy, bo pragnie zrozumieć, co rasowe fetysze mówią o społeczeństwach, w których się wychowaliśmy. Przy okazji w mistrzowski sposób rozprawia się ze stereotypowym postrzeganiem Azjatek w europejskiej i amerykańskiej kulturze. To wielowarstwowa, intymna i ironiczna równocześnie podróż po świecie pożądania.
Amma, Do Giraffes Cry?
„Widziałem wczoraj w ZOO młode żyrafy, które płaczą” - mówi w czasie rozmowy telefonicznej z matką młody reżyser o bujnej fantazji. „To niemożliwe, żyrafy nie potrafią płakać” - odpowiada mu matka, która jest racjonalną zoolożką. Tak zaczyna się podróż artysty i naukowczyni po fascynujących i przerażających równocześnie zakamarkach ogrodu zoologicznego. Po drodze spotykają goryla przerażonego widokiem kamery, pingwiny nawiedzane przez własne cienie i bezsenną anakondę. Piękne zdjęcia i gęsta, oniryczna atmosfera tego filmu zmuszają do przemyślenia naszej relacji ze zwierzętami, które żyją w niewoli, żebyśmy my mogli czerpać przyjemność z podglądania ich życia.
Bujając w obłokach
Letni dzień. W trakcie przejażdżki na rolkach, zatrzymujesz się przy wyłączonym z życia budynku. Nie przychodzisz tam, aby się wykąpać, bo w tym basenie nie ma wody. Zabierasz przyjaciółkę. Obie zresztą nie potraficie pływać. Jesteście za młode. Szczegóły z twojego ulubionego parku rozrywki, zaczynają ci się przypominać, a może i ożywać. Ale co, jeśli wypełniłoby się basen wyobrażoną wodą? Skoro możesz wyobrazić sobie basen pełen wody, to możesz wyobrazić sobie wiele więcej. Ulubioną kolejkę górską w Kijowie. Największy park w Charkowie. Babcię, która mieszka pod miastem. Swój pokój. Aby do niego wejść, trzeba otworzyć drzwi, które widzicie tylko ty i twoja przyjaciółka. Ożywają też zabawy. Te wspominane mieszają się z tymi, które oferuje opróżniony basen. Rura zjeżdżalni zniekształca brzmienie twojego imienia. Tak samo wołała cię koleżanka z drugiego końca karuzeli. W tej wyobrażonej wodzie, może bardziej bujasz w obłokach niż pływasz, ale zaczynasz czuć się, jak kiedyś w domu.
+48 42 600 61 00 wew. 1